Op deze eerste foto (eindelijk gelukt, computer-nerd Jochim...) Zie je het uitzicht op Lake Tanganyika, het 2e diepste meer ter wereld. Maar liefst meer dan 1400 meter diep! Probeer maar eens naar de bodem te zwemmen...

Foto 2: De eerste dag verzekert Brother Pasco ons dat er geen slangen zitten in het droge seizoen. Al goed en wel voor ons!

Donderdagavond komt er plots een vrouw binnen tijdens het avondmaal en roept iets in het Kiswahili. Iedereen staat op en rept zich naar buiten, maar wij hebben geen benul wat er gebeurt (ons swahili is nog net niet goed genoeg). Na wat vragen te stellen aan Peter, blijkt dat er een slang in het kippenhok zit. Wij gaan vol enthousiasme mee en hopen de slang te kunnen zien. Aan het kippenhok staat wel 15 man met stokken in de hand vanalles te roepen naar elkaar. Na een kwartiertje van tumult, zien we eindelijk de (halfdode) slang. We hadden gehoopt op een slang van een meter, blijkt het toch een cobra te zijn van 1.80m. Heel giftig, maar nog net niet dodelijk genoeg voor een mens als je hulp vindt op tijd. Gevolg: De volgende keer dat we naar onze slaapkamer lopen kijken we beter uit. (foto: links slang, rechts Jochim)

Foto 3: Mijn overheerlijk bord, gevuld met rijst, ugali (witte meelpap), Dagaa (kleine visjes), bruine bonen en tomatensaus. Hier in Tanzania mag je met dit maal zeker niet klagen! Velen moeten het met minder stellen. Af en toe eten we ook nog andere soorten vis, kip, varken, groentjes, bananen, zoete aardappelen en soep. Klaargemaakt door chefkok Revocatus, een heel toffe vent die ons Swahili geregeld bijschaaft. En als nagerecht krijgen we een stuk ananas/watermeloen/papaya/mango, die overigens veel beter smaken of in Belgie!

Foto 4: Het avondmaal met de broeders. Van links naar rechts: Jochim in actie, Father Philip met de paars/roze t-shirt aan, broeder Alex en broeder Chimbe. De gemiddelde leeftijd van de broeders ligt hier een stuk lager dan in Belgie!

Hallo iedereen,

Omdat deze computers hier niet zo mensvriendelijk zijn, kunnen we maar af en toe op een traag internet. We probeerden al foto’s op deze site te zetten, maar tot nu toe zonder succes. We doen ons best...

Nuja, tijd om jullie eens op de hoogte te houden: Eerst en vooral, onze stageopdracht verloopt goed. In de eerste week leerden we de school kennen door onder andere lessen te observeren, een vergadering bij te wonen en te spreken met de leerkrachten en leerlingen en hen te interviewen. Vanaf de tweede week begonnen we workshops te maken voor de studenten. Dit om hen te leren studeren, want ze staan vlak voor hun examens. Soms merken we (onder andere door de interviews) dat de studenten niet zo’n goede studiehouding hebben. Vragen als: ‘Is het mogelijk om 8 uur na elkaar te blokken?’ werden ons dus al gesteld...
Nadat we dan een workshop hadden gegeven, evalueerden we die en pasten die indien nodig aan. Zo verbetert ons werk (hopelijk).
Vorige week zijn we ook gestart aan een workshop voor de leerkrachten omtrent interactie in de klas. Dit omdat we zagen dat de leerkrachten vaak doceren en we allen weten dat dit niet echt de ideale manier is van lesgeven. Deze eerste workshop voor de leraars gaven we maandag.

Ondertussen leerden we ook Tom kennen. Hij is een Vlaming die in Maendeleo, Kigoma zit. Hij helpt er een ICT-netwerk opstarten voor het afstandsonderwijs. Zondag hadden we afgesproken en zijn we naar Lake Tanganyika geweest. Een prachtig strand met palmbomen en een heerlijk meer met helder, proper, warm water... Via hem leerden we ook Nick kennen, een Nieuw-Zeelander die hier op doorreis is. Hij hielp een straatjongen aan eten en kleren en zorgt er nu voor dat hij naar school kan en wordt opgevangen in Maendeleo. Vandaag gaan we nog eens richting stad voor mogelijks een barbecue op het strand samen met Tom en Nick omdat ze bijna Kigoma verlaten.

Iedere rit richting de stad is een heuse trip. Eerst moeten we 20 minuten (of op Afrikaans ritme 30 minuten) wandelen langs een grote stoffige weg tot het kruispunt waar de ‘Dala dala’s’ passeren. Dan worden we gestapeld in een busje om richting Kigoma te rijden aan zo’n 30km per uur. Het busje biedt plaats aan zo’n 15 man en rijdt vaak rond met zo’n 25 man, lekker gezellig dus... Je krijgt plots een valies op je schoot of een kind wordt doorgegeven omdat er dan meer plaats is. Doodnormaal en best wel geestig. Langs de weg naar Kigoma lopen honderden mensen: te voet (al dan niet met emmer op het hoofd), al fietsend of al wandelend met een zwaar geladen fiets). Langs de kant van de weg staan er hutjes (ja, zoals je wel eens ziet in het journaal) met lemen muren, daken van palmbladeren en wat spelende kinderen op de voorgrond. Je mag blij zijn als je dala dala geen platte band krijgt of dat de motor blijft werken. ( al 1 keer platte band gehad en al bijna motorproblemen)

Voor de rest: Hakuna Matata! ( Geen problemen!):
- We volleyballen hier iedere dag met de studenten en schaven onze techniek zo sterk bij dat zowel Maaseik als Roeselare zullen staan springen om ons aan te kopen, eenmaal terug in Belgie.
- Nog geen malaria!
- Wel geschifte dromen dankzij de Lariam ( straffe pillen tegen malaria)
- Af en toe volgen we de hoogtepunten van Beijing ( Wij supporterden voor Belgie, maar de broeders waren voor Nigeria)
- We eten eenzijdig, maar lekker.
- Een muskietennet dient om muskieten te vangen in plaats van ze buiten te houden.
- We ontmoetten een behoorlijke spin in Barts kamer
- Verschrikkelijke hanen in de ochtend!
- Hier trouwens prachtig mooi warm weer! En in Belgie???

Tot de volgende!
Jochim en Bart

A day at Newman College

Jambo!



De tijd gaat hier blijkbaar vlug voorbij want we zijn hier nu al bijna 2 weken in het Newman College. Tijd dus om even te tonen hoe een dag er hier uitziet.

Om 6.30u staan de studenten en de broeders op. Dit omdat de studenten om 7u moeten eten en de broeders ochtendmis hebben. Wij staan om 7u op (al vroeg genoeg). Dan eten we samen met de broeders ontbijt. (brood met pindakaas of confituur)

Om 8u starten de lessen. Op maandag en vrijdag is er eerst 'assembly'. Dat is een bijeenkomst om 7.40u van alle studenten in rijen voor het hoofdgebouw. Dan wordt er gebeden en het schoollied gezongen en het volkslied bij het oplaten van de Tanzaniaanse vlag. In een dag zijn er 4 lesblokken: elke les duurt hier 1u 20min. Na iedere les is er een pauze van 10 minuten behalve na de tweede les, dan is er pauze van 20 minuten. Maar in Afrika is tijd relatief, dus komen leerkrachten te laat, lopen leerlingen klassen in en uit of gaat de pauze teniet door een leerkracht die nog verder doet.

Pas om 14u, na de lessen, wordt er gegeten. Het eten is best wel OK, maar eenzijdig. Wij eten hier rijst of ugali (typisch gerecht) met bonen of bladeren van de zoete aardappelplant. Vaak eten we dagaa (kleine gedroogde visjes uit Lake Tanganyika) of soms eens vlees of andere vis. De zondag is het verse kip die hier overal op het terrein rondloopt.

Van 15u tot 17u zitten de studenten samen. Dan doen ze 'group discussions' of kunnen ze alleen studeren. Tijdens zo'n groepsdiscussie denken de studenten dan na over vragen die ze van de leerkracht kregen of die op vorige nationale examens (passed papers) werden gevraagd.

Van 17u tot 19u is het sporttijd. De studenten kunnen kiezen tussen voetbal, volleybal of basket. Wij doen graag mee met volley en proberen de eer van de mzungu ( blanke in Kiswahili) hoog te houden.

Om 19u is het tijd voor het dinner. De restjes van 's middags dus. Daarna is er voor ons niks meer gepland. De studenten moeten echter iedere avond van 19.45u tot ongeveer 20.30u bidden. Vaak loopt dit nog uit. Deze evening prayers zijn vooral gezang.

Van 20.30u tot 22.30u moeten de studenten dan nog studeren tijdens 'prep time'. Het is dan terug muisstil op de campus en iedereen zit in de klaslokalen te blokken. Doordat we de studenten hebben geinterviewd, weten we dat er velen 's nachts ook opstaan om te leren... Onvoorstelbaar maar waar: het is hier normaal om nog tijdens de nacht bijvoorbeeld van 03.00u tot 05.00u te leren. Dit omdat iedereen zoooo graag goede punten wil! Want goede punten betekent kans op een goede studie en een betere toekomst in een land dat wemelt van de corruptie.



Het internet is hier niet zo goed. Er zijn maar 2 computers voor de 350 leerlingen die intern zijn. Deze jongens en meisjes kunnen er dan ook niet mee werken met gevolg dat er superveel virussen zitten op de oude computers. Als we dan aan het werken zijn, kan het gerust dat de electriciteit voor enkele uren uitvalt. (zoals gisteren) Dus vrees niet, we stellen het hier prima, maar kunnen niet altijd iets laten weten.



Kwaheri! (bye)

Jochim en Bart

Karibu sana Kigoma (Hartelijk welkom in Kigoma)

Vandaag, dinsdag 5 augustus zijn we de vijfde dag op Afrikaanse bodem. We kunnen het vrijuit zeggen: deze stoffige grond bevalt ons wel!
We hebben het gevoel dat we al boeken kunnen schrijven over alles wat we al hebben meegemaakt, maar we zullen het proberen kort te houden op deze blog. En jullie weten hoe moeilijk dat is voor mij (Bart), Jochim zal me erbij helpen.
De vlucht vrijdag is erg vlot verlopen. Nergens hadden we problemen om tot in Dar Es Salaam te geraken. Daar wachtten de broeders van liefde ons op. Het was maar liefst een welkomscomite van 15 man. Geen probleem, ware het niet dat we allemaal in 1 busje moesten doorheen de drukte en hitte van Dar. Deze stad slaapt waarschijnlijk nooit!
De vroege ochtend, rond 4.30u opstaan, zijn we vertrokken richting Kigoma. We mochten op deze vlucht maar 20 kg meenemen en hadden beide 25kg mee (omdat we nog materiaal voor de school meehadden). Natuurlijk vond de juffrouw aan de balie dit niet zo goed... maar na wat vriendelijk gebabbel mocht het toch mee. Onze magische ogen en puppyblik deden zijn werk.
Vanaf de luchthaven zijn we dan met een busje naar Kihinga (niet ver van Kigoma) gereden, daar ligt het Newman College, waar wij de hele tijd zullen werken.
Door iedereen zijn we hartelijk begroet en het is hier erg leuk en mooi. Het schoolterrein is groot en bestaat uit verschillende slaaphuizen en klassen. Rondom staan palmbomen, mango-, limoen-,papaya- en andere prachtige bomen.
Voor de rest is alles hier werkelijk een belevenis! Zo waren we in onze eerste swingende afrikaanse mis op zondag, waren we te gast bij de opening van een nieuwe groep studenten die zichzelf de samaritanen noemen. (omdat ze anderen helpen ook al hebben ze zelf niks) zaten we met 25 in een busje en kregen we platte band, leerden we het afrikaanse ritme kennen,...
Vanaf maandag startte de les. We waren om 7.40u op het assemble om het volkslied te zingen en de vlag op te laten en het schoollied te zingen.
Daarna hadden we een gesprek met de directeur, broeder Pasco. Zo zijn we tot onze uiteindelijke taak gekomen: Enerzijds zullen we de leerkrachten begeleiden in hun professionele groei door hen nieuwe didactische methodes aan te leren. Anderzijds zullen we de studenten proberen goede studiemethodes aan te leren, omdat ze vlak voor hun examens staan.
Deze week leren we dus de school kennen, observeren we lessen, spreken we met de studenten en met de leerkrachten. De studenten leren ons ook heel wat Kiswahili en het is echt leuk om met hen te babbelen of naar het voetbal te kijken. De studenten, zowel jongens als meisjes speelden hier al voetbal. Donderdag nemen wij het op tegen de studenten, wij zitten dan in het team van de leerkrachten.

We stellen het hier dus prima!

Tutaonana!
Jochim en Bart